Droomreis in de wereld der fantasie
Kleurpaneel omringd door regenbogen
En diep in de warmste kleur
De teerste tederheid der liefde
Zoals de dauw zich nestelt
in de nerf van een blad.
De zon zich weerspiegelt
in het blauw van het meer.
De maan sterren laat vallen
in de Egeïsche zee.
De leeuwerik biddend
in de wolken hangt.
Zo wil ik mij genesteld en veilig
voelen bij jou.
Dag vrucht uit de moederschoot
opgroeiend tot volwassen wezen
zoekend naar honing
die nog dorstiger maakt.
Zwemmend in vocht dat uitdroogt.
Licht dat groeit tot duisternis
en een deken vormt
rond de stervende liefde.
Vloeibaar lava vloeit weg
uit het diepste diep
om hevig uit te deinen
in een wervelende kolk
ergens tussen mijn middenrif.
Ik bast open in een hevigheid
die onbegrensd is
en eindigt in onwerkelijkheid.
Vrije vlinders die mijn lijk omweven
met cocons van tederheid.
Soms, als mijn engel naderbij komt
omringd door licht en klatergoud
wil ik als een kind op zijn arm gezeten
me laten drijven naar waar ik niet weet.
Om dan te beseffen dat ik liever
met mijn voeten grond aanraak.
Soms komt mijn engel niet
en voel ik een gemis.
Ik wil me dan laten drijven naar wat ik niet ken.
Om dan pijnlijk te beseffen dat ik
met mijn voeten grond aanraak.
“Niet doemdenken” zegt mijn zoon.
Gelukkig weet hij niet dat ik een pak documentatie heb meegekregen heb over alle mogelijke borstkankers en behandelingswijzen, maar ik heb alles stilletjes in mijn onderste schuif gestoken: ongelezen.
Misschien, héél misschien, kijk ik er later eens naar. Nu heb ik er mijn buik van vol. Wat maakt het uit wat ik op die afbeeldingen zie, ik word er alleen maar verdrietig door.
Ik ga NOOIT meer op zoek naar iets over borstkanker.
DIT IS MIJN KANKER.
Ik moet erdoor en die documentatie gaat over andere vrouwen.
Dit is MIJN ziek zijn.
Ik laat me niet bevelen door studies die gemaakt zijn op andere mensen.
Dit is mijn zwaar stuk levensweg.
Het leven heeft mij al zo gehard dat ik dit ook wel zal aankunnen.
Ik hoef geen afbeeldingen, statistieken en theorieën.
Nu begint MIJN realiteit.
Ik beleid de cultuur van het tegendraadse
en het positieve averechtse.
Ik ben de zachte anarchist
de eenling.
De landschapsengel.
Als de wind mijn wangen bol blaast.
De bladeren bruin, als sneeuwvlokken vallen.
Mijn voeten omvat worden door tederzacht grondbedeksel.
Vallende druppels over de hooimijt van mijn hoofd naar beneden rollen. Mijn blik geen lovergrens meer moet doorklieven om de jagende wolken te volgen: dan is “mijn” seizoen aangebroken.