Mijn buurman noemt God.
Hij woont helemaal boven.
Hemelse hoogten.
Zwevende vogel
Zoekend naar nest en warmte.
Onbereikbaar hoog.
Ik meen je wel eens achter in de tuin te zien,
je staat daar zonder te bewegen
in doffe kleuren vol grijs en bruin.
Heb ik je plots weer teruggekregen?
Ik loop dan zacht naar je toe.
Je kijkt me aan en lacht héél even.
Ik wil je betasten, maar dat is taboe.
Je ook maar even voelen is me niet gegeven.
Wanneer ik dan terug het huis inga
en je lege plaats nog ijler vinden moet,
is het alsof ik het zoveelste boek dichtsla
waarin ik met verdriet en schimmen word beboet.
Als de wind mijn wangen bol blaast,
de bladeren bruin, als sneeuwvlokken vallen,
mijn voeten omvat worden door tederzacht grondbedeksel,
vallende druppels over de hooimijt
van mijn hoofd naar beneden rollen,
mijn blik geen lovergrens meer moet doorklieven
om de jagende wolken te volgen …
Dan is “mijn” seizoen aangebroken.
Geen web zal me nog vangen.
Geen touw is sterk genoeg.
Maar de aanraking van één vingertop
zal me binden voor wat mensen “eeuwig” noemen.
Geboren worden en zijn
en in dit zijn, niets zijn.
Toch wetend dat ik ben
en zal blijven.
Ergens tussen hier en daar
tussen nu en dan
tussen hemel en aarde,
is er een plaats waar ik vertoeven wil.
Plaats waar ruimte is voor mij.
Waar ik kan verblijven
zonder te hoeven omkijken om wat geweest is,
zonder te hoeven weten wat komen gaat.
Mensen die van me houden zullen me verwachten
en ze zullen er altijd zijn.
Een lege ruimte om herboren te worden
en toch niet te hoeven sterven.
Zaligheid die wegvloeit in één gelukkige eeuwigdurende seconde.
Er zijn twee dingen onmetelijk :
Het heelal
En de kortzichtigheid van sommige mensen.
De nacht is als een eenzaam kruid
ontsproten uit eenzaamheid.
Terwijl de nimfen als boze sarren
dwarrelen door mensenhoofd
en hun muziek klinkt als doodsgereutel.
Lichaam dat onrustig rust zoekt.
Verwachte warmte die uitgedoofd wordt
in een toevallige ontmoeting.
Twee vreemden.
Vreemde-geliefden die samen-apart
de nacht ingaan…
een nacht vol eenzaam kruid.
Dromen vol weemoed
en onvindbaar geluk.
Een kinderdroom
die nooit volwassen werd.